HEBBUH!!

Hoe komt het dat wij soms in vreselijke hebberige wezens veranderen als we in de verleiding worden gebracht om heel veel spulletjes voor weinig mee naar huis te nemen? Shoppen is niet echt een vergrotende trap van een basisbehoefte. Zoals bijvoorbeeld snaaien en snoepen dat van eten is en flink doorzakken dat van drinken. Toch koopt en koopt en koopt iedereen maar raak. In Maleisie trok ik 4 maanden lang van boot naar boot met een rugzakje van 4 kilo, en wat was ik gelukkig! Je hebt als mens eigenlijk veel van al die spullen niet nodig. Tuurlijk is winkelen gezellig en zijn mooie kleren leuk, maar het lijkt net of we nooit genoeg hebben gekocht..

Toch heb ik stiekum ook wel eens last van het koopvirus. Vanochtend deed ik heel even mee. Gekkehuis...Helemaal als je bedenkt dat de eersten op zaterdagochtend al voor 10 uur in de rij staan bij hun werkgever (terwijl het WEEKEND is!), de mensen die om 11 uur achter in de rij aansluiten zo'n anderhalf uur in de kou staan voor ze naar binnen mogen. Het binnen een grote chaos is en je helemaal gedoldraaid weer naar buiten strompeld. Waar iedereen dan bovenaan de trap staat te stuntelen met grote dozen omdat ze niet alles in een keer kunnen tillen. Eigenlijk is dit niks voor mij. Maar ik was te nieuwsgierig en besloot gisteren toch te gaan. En we gaan volgend jaar weer,haha, om te lachen! Met onze snowboots aan tegen koude voeten en een thermoskan warme koffie voor in de rij, en camera in de aanslag, wir sind dabei!