proef de winter...

Hollandse wintersferen: regen, kou, grijze luchten en veeeels te vroeg donker. Niks geen winterse taferelen om van te genieten, niks geen sneeuwballen te gooien, of dubbeltjes zoeken op het ijs omdat je weer eens onderuit schuifelt. Iedereen die buiten is wil het liefst zo snel mogelijk weer naar binnen, en haast zich onder en tussen de buien door zonder op- of om te kijken naar de plek van bestemming....Toch heb ik afgelopen week de winter geproefd. Nadat ik mijn eerste fles gluhwein had ingeslagen, had opgewarmd in een ouderwets steelpannetje, en met een volle mok met flink wat kaneel erover op de bank zat half verscholen onder een warme paarse fleecedeken. Mmmm, wat smaakt de winter soms toch lekker! Is het toch een goed jaar voor de tijd van het weer..

Anoniem op het wereldwijdeweb?? Mooi niet..

Als iemand nog dacht anoniem door het leven te kunnen op het wereldwijdeweb...ik help je uit de droom....dat kan niet meer. Oke, is was de afgelopen twee weken ook zo naïef om te denken dat dat wel kon, maar helaas. Zelfs als je overal een bijnaam invult als gebruikersnaam, en uiteindelijk je echte naam weer neerzet ergens verderop...weten ze je te vinden. Om erachter te komen hoe vaak, waar én met welke gegevens je op inernet staat is er een ideale site in de lucht met de titel Wieowie. Ik heb al gekeken, waardoor ik ook ontdekte dat ik dus zoals ik de afgelopen twee weken heel trots riep, toch niet anoniem door het leven ga op het wereldwijdeweb. Hoop maar dat ze van het forum deze site nog niet hebben ontdekt...

Mysterie kaagman..

Elke ochtend kijk ik nieuwsgierig door de ramen van het atelier, ingericht in een leegstaande op station RAI, naar binnen. Er liggen grote vellen papier, gebruikte verftubes, stoelen, koffiekopjes, lege flessen water en soms brand er licht. En soms ook niet. Ik vraag me altijd af of iemand vergeten is het licht uit te doen, en wie dat dan is, en ook, of diegene er nog is...Ik wacht altijd een paar minuten, soms 's ochtends vroeg, soms 's avonds, of bijna midden in de nacht. en ook gewoon overdag. Maar nog nooit heb een teken van leven kunnen ontdekken achter de grote glazen ramen. Toch wordt er echt gewerkt, koffiekopjes op steeds andere plekken en de soms nog natte verftekeningen zijn daarvan het bewijs. De schilderingen, verftekeningen en kunststukken achter deze ramen zweven in een soort van mysterie. Om iets meer over dat mysterie te weten te komen heb ik de internetsite bezocht van de man achter het leven wat zich in deze ruimte afspeelt. Zeker de moeite waard, hij maakt mooie dingen, maar was ik al van overtuigd voordat ik zijn site bezocht. Ik wordt er elke ochtend mee wakker onder het genot van een cappuccinootje op het station. Voor alle nieuwsgierigen...Hugo Kaagman. Enjoy!

Oesters van Nam Kee?

Er komt een mailtje binnen na een uitgebreide conversatie over het wereldwijde web over nieuwe vriendjes en weekendverhalen. "We gaan gezellig oesters eten!" Mijn reactie heel enthousiast: "Jeeej wat leuk, jullie samen?"

Nee dus, WIJ gingen oesters eten. Al drie weken stond de date van vanavond gepland, altijd gezellig, maar die oesters he...Ik kan me nog heel goed de eerste keer herinneren dat er zo'n glibberig ding door mijn slokdarm gleed. Het was in Utrecht, net als vanavond trouwens. Ik denk een jaar of 5 geleden, bij een gezellige verzameling van eetkraampjes op een verlicht plein. We moesten en zouden die avond een oester proeven want dat hadden we beide nog nooit gedaan. En het was toch wel heel stoer om eens in je leven iets te hebben gegeten wat heel duur is, en nu gratis, en zou moeten smaken als een flinke slok zeewater. Gelukkig konden we na het wegwerken van de oester de vergelijking maken, en ja, voor zover ik me kon herinneren smaakte een slok zeewater ook zo. We hadden zin in vanavond. Gezellig, oesters eten! En bijkletsen over waar de film van Nam Kee verder over gaat...jongens, jongens en alles wat je zo goed en zo kwaad als het kan onder de noemer jongens kan scharen. En dat is veel! Over de oesters was ik nog niet zo zeker na mijn eerste ervaring in utrecht een paar jaar geleden. Over de jongens overigens ook niet. Maar dat terzijde.

De oesters hebben niet heel lang op ons bord gelegen. Ze waren vers en heerlijk! Ik heb de zee gemist, maar toch ook weer niet. Zonder die zee zijn ze namelijk wel lekker. Dus wie zijn slok-zeewater-ervaring voorgoed wil uitwissen...

Hester with an E..

My story of last friday.
I woke up too late for work. Luckily I didn't have to start early because I planned to do important stuff:-) My drivers liscence really needs to be extended, very important since I ditched my car at the car cemetry and I hardly ever drive other peoples' cars these days.. Anyway, I checked my e-mail just before I jumped on my bike to the train station and found out I never received the newsletter I send the day before, a bit in a hurry. So instead of getting a new drivers liscense I decided to check what went wrong and dragged myself to the office, too early. Just before the train stopped at the airport a women dressed in a red coat complemented me abouy my earrings (wearing a white button in one ear as most of you have already noticed). She told me that she was in a hurry (what else is new..), she had to work at the airport: film returning travelers for a tv programm, her camaracrew phoned her, we exchanged email and phonenumber (she wrote: Hester with an E), she told me how funny this short meeting was for about four times, and that she would call me about filming at my office and then she was gone....

Today..
My phone rang, unknown number...A women's voice said: Hello Hester with an E..do you remember me? It was the women with the red coat who I met on the train on my way to the office. The women told me she was in hospital. And ofcourse, when you are very ill, in pain and in hospital you really really need to call a girl who you met randomly in the train on your way to Schiphol....

Now I do think this was a very funny meeting...

Indianen in Maleisië??

Al sinds ik terug ben uit Maleisie, een sedikit bahasa melayu spreek en daar echt een stukje van mijn hart heb verloren, vraag ik me af waarom er geen Maleis verkeersbureau bestaat in Nederland. Maar na het lezen van bovenstaand bericht is het toch wel echt een goeie zaak dat de minister van toerisme van Maleisië, Datuk Seri Tengku Adnan Tengku Mansor een Maleis verkeersbureau in Nederland wil openen in 2008.

Volgens Metro Amsterdam wonen er namelijk nu ook al Indianen in Maleisië...ik weet niet hoeveel procent er daar dan van zouden moeten zijn als ongeveer 56% maleis is, 32% chinees, 10% Indiër (afkomstig uit India en dus geen Indiaan!!), zo'n 80.000 Orang Asli's en nog enkele kleine stammen in Sabah en Sarawak. De juiste informatie over de opstand is wel te vinden op de nieuwspagina van de website Veelzijdig Maleisië.

Harde werkers in ruste trotseren weer en wind..

HEBBUH!!

Hoe komt het dat wij soms in vreselijke hebberige wezens veranderen als we in de verleiding worden gebracht om heel veel spulletjes voor weinig mee naar huis te nemen? Shoppen is niet echt een vergrotende trap van een basisbehoefte. Zoals bijvoorbeeld snaaien en snoepen dat van eten is en flink doorzakken dat van drinken. Toch koopt en koopt en koopt iedereen maar raak. In Maleisie trok ik 4 maanden lang van boot naar boot met een rugzakje van 4 kilo, en wat was ik gelukkig! Je hebt als mens eigenlijk veel van al die spullen niet nodig. Tuurlijk is winkelen gezellig en zijn mooie kleren leuk, maar het lijkt net of we nooit genoeg hebben gekocht..

Toch heb ik stiekum ook wel eens last van het koopvirus. Vanochtend deed ik heel even mee. Gekkehuis...Helemaal als je bedenkt dat de eersten op zaterdagochtend al voor 10 uur in de rij staan bij hun werkgever (terwijl het WEEKEND is!), de mensen die om 11 uur achter in de rij aansluiten zo'n anderhalf uur in de kou staan voor ze naar binnen mogen. Het binnen een grote chaos is en je helemaal gedoldraaid weer naar buiten strompeld. Waar iedereen dan bovenaan de trap staat te stuntelen met grote dozen omdat ze niet alles in een keer kunnen tillen. Eigenlijk is dit niks voor mij. Maar ik was te nieuwsgierig en besloot gisteren toch te gaan. En we gaan volgend jaar weer,haha, om te lachen! Met onze snowboots aan tegen koude voeten en een thermoskan warme koffie voor in de rij, en camera in de aanslag, wir sind dabei!

Inspiratie van Loesje..

Omdat Loesje vandaag jarig is.. Op mijn allernieuwste blauwe zakagenda (ik hou van blauwe keukens, en dus ook van blauwe agenda's) 2008 staat: "Keten me niet, boei me" Ik vind het een mooi voornemen van Loesje...

Lekkerrrrr...

Vanmiddag na de lunch kwam er een mailtje binnen met de boodschap dat er een schaal met toverballen in de lounge stond. Ons aangeboden door Flavorites.nl en Flavourzine.nl. Het is de moeite waard om even een kijkje te nemen, want behalve dat de toverbal mij in mijn luchtpijp schoot en mijn collega bijna die gekke greep moest toepassen (waarvan ik de naam nu niet durf te spellen en geen tijd heb om het op te zoeken), is de lancering wat mij betreft geslaagd. Een hele grote berg inspiratie! Alsof ik het zelf bij elkaar had gezocht!

Verslaafd aan tijdschriften?

Voor de echte tijdschriftenfreaks is er nu een niet te missen item. BEST of...Een 400 pagina's tellende verzameling van de allerleukste artikelen uit de bladen van Sanoma Uitgevers. Helemaal blij verrast was ik toen ik ontdekte dat er drie grote vellen creatief gekleurd cadeaupapier in zitten die je er voor de verandering eens gemakkelijk uit kunt halen. Dus zonder dat je een papiertje overhoudt wat net groot genoeg om een halve chocoladeletter in te pakken. Ach, een kinderhand is snel gevuld ;-) Morgen ligt ie in de winkel!

Cloggy in Asia

Heimwee heb ik als klein meisje ooit 1 keer gehad toen ik bij mijn opa en oma logeerde. De reden hiervoor was dat mijn moeder de griep had of zoiets, een echte reden om graag naar huis te willen als je een klein meisje bent...Verder kun je mij naar het buitenland sturen zolang je wil....echt! Natuurlijk gaan de lange periodes in het buitenland samen met rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan, en weer doorgaan. Maar heimwee en de behoefte om het avontuur achter me te laten en huiswaarts te keren, dat zit er niet in. Precies zes jaar geleden, in 2001, mocht ik als chef cook & dishwasher mee op een volgschip tijdens de Raja Muda Regatta in Maleisie. Het blonde meisje van de grote boot was ik, later captain Polly. Ze zijn nu op dit moment waarschijnlijk hard aan het strijden om de winst tussen Penang en Langkawi. En begin december zijn ze allemaal te vinden in Phuket... En nu heb ik toch een beetje heimwee..heimwee naar roti canai, pad thai, heimwee naar de klap die je krijgt als je op Kuala Lumpur International Airport door de schuifdeuren loopt en de warmte als een deken om je heen slaat, heimwee naar een glas te o ice limau, en heimwee naar vroeg opstaan, zeilen, blauwe plekken, overheerlijk aziatisch eten, prijsuitreikingen en gintonics. Heimwee naar tsja..kijk maar dan snap je het vast..

Tkan vriezen, tkan dooien..

Toen ik gisteravond niet kon slapen, kroop ik toch nog maar even uit mijn bedje. Ik zette de televisie aan in een poging mijn hoofd op andere gedachten te brengen. Ik viel midden in een gesprek met Steven de Jong in DWDD over de verfilming van de elfstedentocht van 1963. Reinier Paping, de winnaar van deze barre tocht, en de nummer twee Jan Uitham zaten er ook, als twee kwieke vrolijke mannetjes, a la het zonnetje in huis. En toen...verkondigde Jan iets waardoor ik weer een beetje hoop heb gekregen. Hij is er van overtuigd dat er weer een elfstedentocht gaat komen! Hij is geen weerman, geen tovernaar en geen waarzegger die de toekomst kan voorspellen. Maar wijsheid komt met de jaren zeggen ze toch? Krijgen we dan toch nog een kans om met een flesje berenburg langs te kant te staan? Het begin was er afgelopen weekend... (en ja, uiteindelijk heb ik toch nog een paar uurtjes heerlijk gedroomd...)

Lekker bezig..

Na een telefoongesprek met een vriendinnetje waarin we elkaar vertelden hoe druk we het wel niet hadden besloot ik vorige week dat ik het woordje druk zou gaan boycotten. Bijna iedereen geeft tegenwoordig als antwoord op de vraag: Hoe gaat het?:" Ja goed, druk.." Waarop de ander weer antwoord: "Ja, ik ook..". En ik beken. Ik doe zelf net zo hard mee. Want ja, ik heb het ook drukker dan ooit, gelukkig op de meeste moment leuk druk, dat helpt. Maar eigenlijk voegt het helemaal niks toe. Je wordt er niet speciaal door want iedereen heeft het druk, het is niet interessant om te vertellen en de drukte lost er ook niet door op. Want dan ging ik nu namelijk héél hard roepen dat ik het druk heb ;-) En eigenlijk vind ik druk sowieso een stom woord, waarschijnlijk door de drukke bezetting van het woordje druk in die stukkie. Bij één van mijn voorgaande werkgevers maakten we ooit de afspraak om in plaats van druk te zeggen lekker bezig. Klinkt al een stuk beter. Maar we kunnen elkaar ook gewoon iets leuks vertellen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat als je het druk hebt, je ook een hele hoop beleefd. En die verhalen zijn wél interessant. Daar kan je met andere mensen om lachen, en daar krijg je energie van die je vervolgens weer kan inzetten om de drukte weg te werken. Alleen staan we bij die kleine, maar soms te weinig stil, en nemen we al helemaal niet de tijd niet om alle enthousiaste en blije verhalen te delen omdat we het daarvoor te druk hebben. En toen waren we weer bij af..

Inmiddels ben ik denk ik wel genezen van het woordje druk...

Paintable Boots

Dag giraf, zei Dikkertje Dap
weet je wat ik heb gekregen?
Rode laarsjes voor de regen...

Toevallig waren ze gisteravond bij Life&Cooking hoorde ik vandaag van de importeur, ze waren met net een dagje voor :-( Je vindt de laarsjes op een www.paintableboots.nl

Flying high...

Dit bord ontdekte ik vandaag na zo'n 20 uur Schiphol (met twee tussenstops) dit weekend. Ben vanavond meteen de site gaan checken en ontdekte het volgende: De regering is van plan in 2008 een extra ticketbelasting in te voeren. Deze ticketbelasting moet u elke keer betalen als u een vliegreis boekt. U dacht dat dit was om het milieu te helpen? Dat is niet zo: de 350 miljoen euro extra belastingopbrengsten gaan naar de staatskas. Laten we er met z'n allen even voor zorgen dat dat feestje in ieder geval niet doorgaat! Laat je stem achter op www.ikverticket.nl

Op een klein stationnetje..

smorgens in de vroegte...
(Station RAI, zondagochtend 08.36)

Feestje? Go Baquba...

Mijn ontdekking van de dag: Baquba Limón!

Na een dagje rennen, vliegen en indrukken opdoen op Schiphol gaat een borrel er wel in...Al twee jaar op de markt, maar zelfs de gave flessen waren mij nog nooit eerder opgevallen. Hoog tijd om het goed te maken. Vergelijken met een andere rum mag niet. Marketingtechnisch is namelijk het not-done om een concurrent naar beneden te halen heb ik vandaag op schiphol van een expert geleerd. Maar dat even terzijde. Deze rum, hoe je het ook went of keert, is zeker minder scherp dan zijn de meeste brouwels van de rumfamilie. Dus voor een succesvol feestje is dit de rum to get! Vanaf volgende week bij elke fles een boekje met fantastische cocktails! En als je daar niet op kunt wachten, een voorproefje van baquba-rum! Ik heb al een fles ingeslagen. Proost.

TOP weekend op Schiphol!

Shopping Centre Schiphol Plaza presents: TOP weekend! Mis 't niet!

En als jullie vandaag niet zijn geweest, en alle gave prijzen hebben gemist; morgen en overmorgen is het nog steeds feest op Schiphol! En ik zal je vertellen waarom. Sinds kort vind je op schiphol namelijk een heuse Starbucks, waar je ook koffie kunt drinken zonder dat je eerst een ticket moet kopen en met je paspoort door de douane hoeft. Voor de Starbucksverslaafden wordt deze hobby daar toch een heel stuk goedkoper van;-) Van een AH to Go tot de HEMA, een Nike store en een nieuwe winkel met vliegtuigjes..Tot mijn grote teleurstelling geen vliegtuigjes van Malaysian Airlines te bekennen maar ze maken het enigszins goed met een levensgrote vliegtuigmotor en landingsgestel die je daar van heel dichtbij kan bekijken! De volgende keer dus gewoon uitstappen op Schiphol als de treinen het weer eens laten afweten. Je kunt je er uren vermaken. En als je dit weekend nog tijd heb om vliegtuigen te spotten, kom dan ok even langs bij het TOP spel en maak kans op i-pods, digitale camera's, koffersets, cd's, handdoeken en nog veel meer, allemaal voor nop! We hadden kandidaten die gewoon een dagje uit waren op schiphol, en alsof ze van een verre reis kwamen bepakt en bezakt aan het eind van de dag weer huiswaarts keerden. Het zal je maar gebeuren...op Schiphol Airport!!

Febo

De Febo is zo ingeburgerd dat waarschijnlijk niemand zich meer afvraagt waarom deze krokettenboer eigenlijk zo heet? Een andere optie is dat ik het me nooit heb afgevraagd en dat verder iedereen het wel weet, gewoon, omdat het zo voor de hand ligt. Net als een kleuter van vier ook antwoord als je vraagt: "Hoe weet je dat?" Met een vragend en niet begrijpend gezichtje antwoord: "Nou, gewoon, dat weet ik gewoon". Tsja....

Op een zondagochtend, enkele weken gelden, rijdend op de afsluitdijk met BNR nieuwsradio richting Friesland. Meestal rond het tijdstip van Café Vondel, dit keer echter een stuk vroeger op de dag want we waren bij het programma-onderdeel boeken. Het was een echte Hollandse zondagochtend; een beetje mistig, teveel visjes en zondagsrijders op de weg, broodjes en koffie bij de benzinepomp en zeilbootjes op het spiegelgladde IJselmeer. Het boek wat besproken werd ging over typisch Hollandse producten, passend bij de sfeer van deze zondagochtend...

Het grappige van zo'n bespreking is dat je vaak de details onthoud waar je op dat moment heel even van opkijkt en misschien wel een opmerking over maakt tegen de persoon naast je in de auto. Maar waar je verder eigenlijk niks aan hebt. Het zijn van die weetjes die je tijdens een gesprek over niks, bij een biertje in de kroeg uit joligheid over tafel gooit. Gelukkig hebben we in Amsterdam veel kroegen. Dus mocht je in zo'n gesprek over niks verzeild raken, hier de enige 2 weetjes die ik heb onthouden, de rest is verdwenen in de mist van die ochtend. Evenals de titel van het boek, dus mocht iemand dat wel als 'weetje' hebben onthouden, feel free..

Wist u dat....
*Conimex, dat Aziatisch ogende merk met lijstplukkers op de verpakking, gewoon een Nederlands prodcut is. En de afkorting staat voor conserven import en exportmaatschappij?



* En.....dat de Febo dus gewoon de afkorting is van Ferdinand Bol, omdat de eerste geopende vestiging aan de Ferdinand Bolstraat stond, en nog steeds staat?

En ja, dit hadden we misschien ook gewoon kunnen weten. Ik kan die Febo-straat tenslotte vanuit mn raam zien liggen..

Elke week er heel eventjes 'tussenuit'...

Elke maandag beginnen we bij ons op de redactie aan een nieuwe week. Of eigenlijk een nieuwe volgende week. Zodra ik op maandag het weekend achter me heb gelaten begint het al te kriebelen. Elke week mag ik er heel eventjes tussenuit. Een nieuwe stad, streek, land of werelddeel ontdekken. Keer op keer maak ik een klein luchtsprongetje vanuit mijn bureaustoel van opwinding. Wauw! Er zijn nog zoveel gave dingen te ontdekken. Deze week is het helemaal feest. Eerst een stedentrip en dan een culinaire reis. Ik neem een kijkje in Kopenhagen. Ik wandel in gedachten door de stad. Ik herken de straatjes van de vorige keer dat ik hier was. De gekleurde huizen, gave vissersboten langs een soort van gracht, marktstalletjes die een knusse decembersfeer uitstralen en de zeemeermin aan de kust. Morgen mag ik morgen culinair Thailand ontdekken, het water loopt me al in de mond... Ik had vanochtend vanaf Schiphol ook stiekum in een koffer mee kunnen reizen naar dit fantastische land. Het was knap lastig om het aanbod te weigeren maar gelukkig heb ik me kunnen beheersen en maak ik mijn 'uitstapje' gewoon morgen;-) Waar de reis in de nieuwe volgende week naartoe gaat, heb ik bij toeval al ontdekt. Ik hou deze informatie nog heel even voor mezelf. Anders komt er van relaxen tijdens deze verre reis waarschijnlijk weinig terecht. Maar ik ben er klaar voor, de reiskriebels zijn niet meer te stoppen. Was het maar vast weer maandag...

Als de teksten voor het internet zijn herschreven, en de mooiste foto's zijn uitgezocht en bewerkt, staat er op vrijdag weer een prachtige reis online. En ben ik een ervaring rijker!

Inspiration at the office..

Lekker...
Fris muziekie.
Wauw! Is dat nou het poollicht?
en Dankjewel!

Recept

Het eerste recept voor in mijn Blog-receptenboek; de tonijnwraps van de avond van het verstoppertje spelen. Inmiddels heb ik ze bijna op elk feestje, elke bqq en elke borrel gemaakt. Dus ik ga maar eens wat nieuws verzinnen. En aangezien ze erg makkelijk en snel te maken zijn en ik eigenlijk bij elke gelegenheid wel de vraag wat er eigenlijk in zit, komt ie...

4 wraps
2 blikjes tonijn op waterbasis
150 gram kruidenkaas
1 eetlepel koriander(of naar persoonlijk smaak en ervaring aangepast) rucola

Warm de wraps op in de oven en laat ze vervolgens weer afkoelen. Dit klinkt inderdaad ietwat onlogisch maar anders verandert de kruidenkaas als snel in kruidensaus. Meng de tonijn, zonder de waterbasis die ze met ik weet niet wat voor reden in de fabriek in die blikjes leggen, met de koriander en de kruidenkaas. Smeer de wraps in met een dikke laag van dit 'smakelijk' uitziende mengsel en strooi daar een handvol rucola overheen. Rol de wraps op en zet ze naar hoeveel tijd je nog hebt, even in de koelast. Als voorafje kun je een halve wrap per persoon serveren, en voor de borrel snij je de wrap in 6/7 stukjes. Ready to attack?

Mijn 'Dag' is weg...

Sinds de avond dat Tommy Wieringa bij de Nightwriters in Panama het in zijn betoog over de site boekwinkeltjes.nl heeft gehad ben ik geabonneerd op hun nieuwsbrief. Echt een site waar je alle boeken kunt vinden die je zoekt. Als je nu naar de site van boekwinkeltjes.nl gaat kun je daar zelfs voor 5 euro (ipv €27,50, dus echt een aanrader als je dit interessant vindt!) de krant van je geboortedag bestellen, en wel van 'alle' dagen vanaf 1953...je hebt er zelfs de keus uit verschillende kranten zoals de International Herald Tribune, de Indonesian Observer, Trouw of de Sinar Harapan. Ik met mijn voorliefde voor Maleisië ging meteen overstag...blijkt dat mijn Dag gewoon weg is, nergens meer te vinden. En toch wil ik een krant. Ik vraag me nu eigenlijk af waarom ik zo nodig 10 dagen eerder wilde beginnen met de wereld ontdekken dan dat mijn moeder uitgerekend was;-) Dan was ik én een lentekindje geweest, én had ik vandaag kunnen kiezen tussen wel 5 kranten van mijn geboortedag! Maar ik zal daar wel zo mijn reden voor hebben gehad. Ik ga zo maar es op zoek naar een andere datum, want bestellen zal ik er ééntje...suggesties??

Donker

Zondagavond, met lekkere tonijnwraps en stokbroodjes met kaas en een wijntje voor de tv. Als ik de reclame van de lampionnen en de pot augurken voorbij zie komen bedenk ik me dat het al 19.17 uur is en ik nog geen deurbel heb gehoord. Gelukkig maar, want ik heb echt niks, maar dan ook niks in huis. Ik loop snel naar het raam en gluur naar buiten. He, shit.. Ik woon volgens mij weer sinds ja-ren op een kindvriendelijke plek. Bij de woonboot achter centraal is zeker weten nog nooit een lampion gesignaleerd, en dat jaar daarvoor was ik er denk ik niet. In mijn herinnering was St. Maarten op dit tijdstip al achter de rug en horen de lopertjes thuis hun buit uit te stallen. Ik heb vroeger ooit tegen een vergoeding van 5 gulden mijn hele buit in een keer in de prullenbak gekieperd, hoe stoer, maar dat terzijde. Veel later dan 6 uur waren in die herinnering de kindertjes in friesland niet thuis, veels te donker en veels te eng. Hier in Amsterdam is het door alle straatlantaarns nooit donker, dus ook niet om 19.17, en er lopen ook nog steeds meer mensen op straat op dit tijdstip dan in elk willekeurig dorp in Friesland... Dus nu zitten we met de gordijnen dicht, lampen uit, stilletjes voor de tv, met kaarsjes aan(dus eigenlijk best gezellig) te wachten tot ze voorbij zijn..het voelt een beetje als verstoppertje spelen. Maar dit liever dan wanneer aanbellen en ontdekken dat we wél thuis zijn...volgend jaar ga ik voor een betere voorbereiding, als ik dan weer op kindvriendelijke plek woon, wie weet...

Itchy feet

Heel even voelt het alsof ik er weer bij hoor. Ik waan me in de wereld van zeilers die de wereld over zwerven van regatta naar regatta, leven uit een backpack en genieten van de vele paradijsjes die deze planeet te bieden heeft en alle mooie mensen die er rondlopen. Voor mijn neus staat een warme cappuccino. Ik ben op Schiphol. Again. Dit keer met mijn zeilmaatje van Aussie Maid en een gebruinde Australische. Ik ben verzot op hun taaltje, zij op onze laarzen(tsja, wie niet??). Ooit, ooit ga ik terug. En dompel ik me weer onder in een wereld die bestaat uit vroeg opstaan, fanatiek zeilen in 35 graden, ginandtonics en rumandcokes drinken in het zwembad, eten, dansen, slapen en weer vroeg op om fanatiek te zeilen. Op Aziatische bodem...ooit...

Over 2 minuutjes gaat mijn trein, terug naar Amsterdam, terug naar mijn stad, lekker lunchen bij de Bazar op de Albert Cuijp met een vriendinnetje. En hard sparen voor een ticket. Cause I still have..

Vrijdagavond op de bank

De kroeg in, of thuis op de bank hangen? De hele avond, net als eigenlijk elke avond, niks boeiends op tv, maar de harde wind en regen maken het niet echt aantrekkelijk om er nog opuit te trekken. Na wat heen en weer zappen sta ik op het punt mijn bedje in te duiken, tot ik om half 12, met een verse pot warme yogithee op ned2 een paar schaatsers voorbij zie flitsen...ik realiseer me ineens dat in Salt Lake City de world cup wordt gehouden dit weekend. Ik nestel me tussen de tv en de bank met mijn paarse fleecedeken en mijn pot thee..Sven moet rijden, hij duikt als eerste onder de 1.43 met een persoonlijk record, 1.42.99. Maar dan ben ik getuige van het bijna allermooiste moment van iemands schaatscarriere..voor het eerst in zijn leven rijdt hij een wereldrecord. Zooo blij dat hij alleen nog maar kan huilen. Een tijd van 1.42.32 staat er op de klok. Sport, winnen, blijdschap en ontroering, het ontroert mij meer dan de meest dramatische film. Dit is echt! En ik heb, net als Erben in Salt Lake, een topavond!!

Storm op komst?

Ik was alweer vergeten hoe pijn je vingers kunnen doen als ze steen en steenkoud zijn en je je fiets op slot moet zetten. Na de hagelbui van vanochtend vroeg werd ik daar weer even fijn aan herinnerd. Gelukkig had ik nog 3 minuten tijd om een beker cappuccino te halen om mijn handen aan te warmen. Bij ons op de redactie worden we in ieder geval goed gewapend de deur uitgestuurd om lunch te halen, ook al is het maar 2 minuutjes lopen...

Torino, elke dag een flashback!

Gisteravond rond een uurtje of 10 was ie er weer, de flashback naar Turijn..allemaal de schuld van Jan Smit, of C&A.. misschien zelfs wel mijn eigen schuld. Sinds mijn HHH-in-Turijn-avontuur, ben ik, ik geef het eerlijk toe, wel een beetje fan van Jan. Herinneringen aan Turijn zijn er veel, maar er zijn er weinig die elke dag boven komen drijven. Na deze flashback besloot ik dat de herinneringen aan Jan en Turijn maar gedeeld moesten worden. De fles sambuca die tijdens het werken achter de bar soldaat gemaakt werd samen met Jan, de polonaises op dans met mij de tango door de bus als we 's nachts om 4 uur na zo'n 12 uur werken terugreden naar het hotel, de roddels over Jan en Ireen Wust (waarvan wij uit betrouwbare bron wisten dat het niet waar was) en Jan in onze HHH crewkleding.
Toen ik vanochtend om een uurtje of 8 alweer achter mijn bureau zat in een poging de eerste deadlines voor vandaag weg te werken was Jan alweer weg gezakt. Totdat ik samen met mijn collega op zoek ging naar gezellige, knusse winterse uitjes voor op onze site in week 52. Ineens, zonder dat daar aanleiding voor was, galmde Jan Smit met vrienden voor het leven uit de headset die op mijn bureau ligt...je kan je voorstellen dat ik daar echt heeeel hard om heb gelachen..nu moest het wel op mijn weblog, beaamde mijn collega..

Uiteindelijk bleek dat de site van snowworld een heel arsenaal aan muziek achter de site heeft gezet, maar ik blijf het toevallig vinden dat het nummer van Jan Smit op deze ochtend als eerste uit mijn headset galmde, en dat het me vanmiddag bijna 10 minuten kostte om dit nummer op de site van snowworld terug te vinden.

Magisch Schiphol

Sinds augustus dit jaar ben ik de trotse bezitter van een trajectkaart van de NS. Om zonder elke dag een kaartje te hoeven kopen 's ochtends half slaperig de trein in te stappen naar kantoor. Bovendien kan ik met dat stukje plastic ook nog eens voor nop naar Schiphol, en weer terug, en weer heen, en weer terug. Gewoon, omdat dat nou eenmaal op de route ligt. Vaker gebeurt het dat ik onderweg uitstap om even de sfeer te proeven, even rond te dolen en de volgende trein te halen. Voornamelijk op de terugweg, zoals vandaag. Laat was het toch al, drukte op kantoor, daar bovenop een vertraagde trein en geen aansluiting. Dus een lekkere italiaanse salade van Per tutti gaat er dan wel in. Snel nog even langs de hennes, en snel langs de HEMA voor boodschapjes die toch al op mijn lijstje stonden. Nieuwe fietslampjes die we godzijdank mogen blijven gebruiken van meneer de agent, nieuwe tandpasta want de opengeknipte tube was nu echt leeg..en toen waren we bijna een uur verder. Dat even snel was niet helemaal gelukt. Maar Schiphol doet iets met me, ik kom er tot rust en verlies mezelf in het wereldse van deze plek. Het bruist er van de energie, met honderden mensen die komen en gaan, bijkletsen, bijhuilen en bijgenieten. Over anderhalve week mag ik er weer drie dagen werken. Velen verklaren me voor gek dat ik mijn vrije dagen hiervoor opoffer. Maar ik vind het heerlijk! Dus ben je 16,17 of 18 november in de buurt, kom dan even meegenieten op Schiphol! Het is dan namelijk TOP weekend op de luchthaven! Mis 't niet;-)

Bananananas

Deze foto moest dus gewoon op mijn weblog. Misschien omdat deze groene bananen aangespoeld op de stranden van de friese eilanden Ameland en Terschelling of omdat de kleuren perfect bij mijn weblogsjabloon passen;-) En de olifanten en apen uit Emmen hebben maar mazzel! Een dagje naar het strand en zoveel eten als je maar wil voor slechts een retourtje met Doeksen of Wagenborg! Daar is dan wel weer goed over nagedacht.

Afkicken

Ik ben normaalgesproken niet snel geschokt door berichten in de krant. Voornamelijk omdat mijn leventje (nog) nauwelijks wordt beinvloed door de beslissingen van hogerhand. En ik mijn voor mijn energie wel een betere bestemming weet. Gisterochtend was dat echter een ander verhaal. In de Metro Amsterdam las ik dat er een enorme berg geld aan 12 Surinamers wordt gespendeerd zodat zij na een jaar in hun thuisland verslavingsvrij weer terug kunnen keren. En dat dit onder andere wordt vergoed door de AWBZ. Meteen schoot mij een telefoongesprek te binnen wat ik zo'n 3 jaar gelden met een psycholoog voerde. Ik wilde wel een keer langskomen had ik uiteindelijk toch maar besloten, want na 2 maanden werd het wel weer eens tijd elke dag lachend op te staan..Zijn antwoord was dat hij geen AWBZ uren meer beschikbaar had voor de komende 3 maanden. Maar dat ik gerust zelf 80 euro per consult mocht betalen als ik zo graag wilde komen, of 3 maanden mocht wachten. Toen vond ik dat al een ongelooflijke situatie..dat je dus nergens terecht kunt met je verhaal als je na heel veel wikken en wegen uiteindelijk besluit iemand te bellen. Aniewee, met mijn gaat het gelukkig inmiddels heel goed, misschien kunnen die surinamers het ook best wel zelf, als ze gewoon goed ingeburgerd zijn. Op zich zou je kunnen zeggen dat ze overingeburgerd zijn nu ze niet meer zonder drugs kunnen. Maar daarnaast vraag ik me af waarom die Surinamers hier zijn gekomen en zij gebleven, vast niet om een jaar naar hun eigen land terug te moeten keren om hun roots te ontdekken..

Gelukkig zijn er met mij meer die zich niet kunden vinden in het dit artikel..op de site van de telegraaf waren gisteravond al 1182 reacties gepost. He, fijn, voel ik me net een echte Nederlander.

En zo was er ineens een verklaring voor mijn topscore aan unieke bezoekers sinds starten van mijn weblog!

Als, en als, en als...

...dan had ik misschien vanavond via internet wel een bod gedaan op 25,6 meter lange steilsteven en er mijn eigen paleisje van gemaakt. Helaas kan ik haar net niet betalen(en dat net is niet cynisch bedoeld), woon ik niet meer in Leeuwarden en ga ik mijn amsterdaily life en mijn baan hier toch ook maar niet voor opgeven...


Vervolgens kwam ik op dezelfde site een oude liefde tegen. Het was 31 december 2006. Ik liep met 2 grote zakken oliebollen naar de woonboot van vrienden omdat ik daar die avond champagne zou gaan drinken. Onderweg viel ik als een blok voor haar uiterlijk. Ik maakte een foto en en liep daar een daagen trots mee rond. Het internet vertelde me nu dat mijn budget bij langena niet toereikend is voor de aanschaf van deze schoonheid, gelukkig knapte ik meteen af toen het interieur helemaaaal niet mijn ding is...pfiew...dat scheelt weer.

Mijn dagelijkse zoektocht naar een leuk koophuisje in Amsterdam en omgeving eindigde dus bij deze twee bootjes. Ach, een mens met genoeg dromen verveelt zich nooit..

Junglezegels

De jongen voor mij in de rij was aan de beurt. Hij keek naar mijn verzameling boodschapjes en realiseerde zich dat hij iets was vergeten. Toen ik voor hem aan de kant ging werd mijn aandacht getrokken door het meisje achter mij in de rij. Ze had een zwarte jas aan, lang zwart haar hing sluik langs haar gezicht hing en voor haar zwaar opgemaakte ogen. Net niet gothic genoeg om het gothic te noemen. Ze was met haar vriendje. Toen ik me omdraaide om af te rekenen, zag ik in een flits een stukje van de stickerrol met junglezegels liggen bij de kassa naast ons. Er zat geen cassière, het was ook al 21.38 en eindelijk rustig bij mijn buurtsuper. De meeste mensen doen iets gezelligs op zaterdagavond. Ik deed gezellig mijn laatste boodschapjes en was gezellig meteen als eerste aan de beurt.

Het net niet gothic meisje leunde nonchalant tegen de kassa, haar jas raakte de junglezegels. Ik bedacht me de ze ze eigenlijk best makkelijk mee kon nemen, maar stond daar niet langer dan de flits van de gedachte bij stil. Ik rekende af, deed mijn spulletjes in mijn tas en liep langs de lege kassa. De junglezegels waren weg. Ik keek er niet eens van op...het waren maar drie gekke zegeltjes, en toch kon ze de verleiding weerstaan. Misschien wel alleen omdat het niet mag. Want ik geloof nooit dat dat meisje nu thuis aan de keukentafel zit en haar zegeltjes zorgvuldig op een spaarkaart plakt....

Reisje naar niemandsland

Jippie! Het is weer het eerste weekend van de maand. Ik sleep me mijn warme bedje uit, toch ietwat moeizaam na een avond met net een paar mochito’s teveel. Maar er was een goede reden dus leg ik me neer bij het brakke gevoel en zet snel koffie. Actie in de taxi is vaak het beste medicijn voor mij op een katerige ochtend. Dus na een snelle douche en een goeie mok koffie, hup op de fiets en langs de AH to go op het station voor de nodige vitamientjes. Ik zie haar al staan, mijn partner in crime voor vandaag, een vriendinnetje die haar nieuwsgierigheid niet langer kon bedwingen. En dan, zijn we eindelijk op weg naar een heerlijk stukje niemandsland in Amsterdam. Aan de overkant stroomt de pond leeg. We halen een muntje bij de kassa voor drie euro en geven het bij de ingang weer af. Even acclimatiseren. “Jemig” hoor ik naast me, ik glimlach, die is om. Eerst een theetje halen voor ‘neuro en dan maar beginnen, ja, waar eigenlijk...Nou, gewoon, bij de kraam met koffie, thee en broodjes nog een stukje naar links en dan de achterste rij. De eerste aankoop is snel gedaan. En nog een, en nog een...

We krijgen trek en vragen een stempel, buiten is het licht fel aan onze ogen. Op naar het restaurant over het IJ of eigenlijk, het Noorderlicht, kwam ik vandaag achter. Lekker, we bestellen een verse muntthee en een tosti met curry om de laatste sporen van de kater uit te wissen.

Terug op de pond nemen de skyline van Amsterdam in ons op.
“Best mooi die industrie eigenlijk, fotografisch gezien dan he.”
“Hihi, ik dacht al dat je dat bedoelde.”

We gaan weer, onderweg krijgen we veel reacties op de wereldbol in het kratje voor op haar fiets. Net een hondje waar iedereen opmerkingen over maakt, maar toch net anders. Het is ook best een grappig gezicht, helemaal met haar blije gezicht veroorzaakt door deze aankoop. Maar het allerleukste is nog dat de IJhallen er weer een fan bij hebben! En het reisje naar het stukje niemandsland in Amsterdam was zoals elke keer weer ultiem ontspannend...ook een reisje boeken? Misschien kom ik je daar wel tegen, mijn vaste IJhallenmaatje is er dan ook weer bij. Toch?

putsen en metten voor de wintersport...

Het is nog best vroeg om al aan wintersport te denken en in Nederland nog lang geen winter als ik 's ochtends nog in mijn koltrui trui met gekleurde sjaal als accessoire naar de trein kan lopen. Als toch wel fanatieke schaatsliefhebber (volgens mij mochten wij heeeel vroeger alleen met een bord snert, plat op onze buik liggend, voor de tv eten als de elfstedentocht was...) mis ik de winter. Ik mis de sneeuwballengevechten, de lange schaatstochten op buitenijs, en de spanning van het wel of niet horen van de befaamde woorden: 'it giet oan!!' Terwijl ik dit zinnetje in het fries opschrijf, lopen, geloof het of niet, de rillingen over mn rug..hoezo stiekum toch wel fanatiek...

Voor een sneeuwballengevecht moeten we dan maar een weekendje naar Zoetermeer of Winterberg en voor het schaatsen plat voor de buis tijdens NK's, EK's en WK's om onze helden te zien winnen, volgende week alweer de World Cup in Salt Lake. Afgelopen week las ik zelfs in de krant dat alle fanatieke schaatsliefhebbers in het buitenland ook het schaatsen live kunnen volgen op schaatsen.nos.nl

Maar dus, als gevolg van de waardeloze winters in Nederland is het eigenlijk zonde veel geld uit te geven aan winterkleren, sjaals, mutsen en petten. www.plutosport.nl is dé oplossing, omdat het criterium 'leuk' toch wel wint van 'echt nodig'.... Mutsen, petten, sjaals, skibroeken en jassen van bekende sportmerken koop je hier voor portemonneevriendelijke prijzen. en als je dit jaar geen winter viert kun je er ook nog terecht voor de leukste tassen!

Chocoloco op een groot bureau....

Na drie maanden werken aan een gewoon bureau, ben ik nu verhuisd naar hét grote bureau op de internetredactie. Wel even wennen zo'n eerste dagje, helemaal zonder mijn gezellige collega (zij zat gisteren nog aan dit grote bureau, en nu ergens aan een veel kleiner bureau aan de overkant..ach, het verschil moet er zijn, ik een groot bureau en een chocoladeletter, zij een tijdschriftenpakket;-) )


Maar nu ligt er op dit grote bureau ineens een enorme envelop van chocoloco, met daarin, jawel, een mega chocoladeletter. In tegenstelling tot veel van mijn vriendinnen hoeft niemand mij snachts uit bed te bellen voor een chocoladereep, chocoladetaart of chocolademousse...Ik heb nu eigenlijk helemaal geen trek, en verlang ook niet hevig naar chocola, ahum...Maar realiseer me dat ik toch zeker al meer dan 20 minuten aan het dubben ben of ik misschien een stukje ga proeven, of het zou helpen tegen mn hoofdpijn, of dat hij misschien toch voor iemand anders op de redactie bestemd is...
Deze letter heeft me inmiddels zo uitzonderlijk lang bezig gehouden dat de hoofdpijn weg is, en ondertussen zit de letter nog steeds in zijn verpakking. Ik denk ook dat ie daar vandaag in blijft zitten...Na dit stukje heeft hij wel genoeg aandacht gekregen. Voor meer chocoloco items verwijs ik jullie graag naar www.chocoloco.nl

Voor een uniek telegram van chocola moeten jullie snel even kijken op www.chocotelegram.nl, al vaak verstuurd als verjaardagscadeau of zomaar als verrassing, en altijd succesverzekerd!!