Kippenvelmomenten...

De rillingen lopen alweer over mijn rug als ik op StationBeijing de gouden race van de zwemsters nogmaals voorbij zie komen, maar dan vanuit het standpunt van broerlief Veldhuis...pas voor de derde keer, haha, en ik weet al meer dan 24 uur dat ze gewonnen hebben...

Ik ben inmiddels fan van Marleen. Altijd vrolijk en lekker fanatiek. En natuurlijk omdat ze al 1 gouden medaille heeft, want het is gewoon niet leuk om fan te zijn van iemand die niks wint. En bij gebrek aan knappe mannen in de Spelen (die niet-knappe mannen hebben het gelukkig te druk met sporten om dit te lezen) moest ik toch op zoek naar een alternatief ;-)

Ik denk dat we maar gaan solliciteren voor Vancouver! Ik mis het Holland Heineken Huis! Ik mis het ritme van feesten, polonaise op Jan Smit in de bus terug, slapen, halverwege de dag opstaan, met de bus terug naar het HHH, op het grote scherm het schaatsen kijken, heeeeeel hard werken tot in de vroege uurtjes en alleen maar genieten van feestende mensen tot dat het oranje en oranje voor je ogen wordt...

en natuurlijk.... missen we ook de mooie mannen;-)

ps. Kippenvelmomenten is met een n, zegt het groene boekje, ik heb het even opgezocht;-)